 با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی - علی میرزایی
◊ علی میرزایی
مدیر داخلی و نویسندهی وبگاه «شجریانیها»
 سخن نخست:
با تبریک سالگرد تولد استاد محمدرضا شجریان به تمام دوستداران ایشان، در ابتدا موقعیت پیشآمده را غنیمت شمرده، از آن برای بیان یک مطلب کوتاه بهره میجویم:
طی همین سه ماهی که با وبسایت «شجریانیها» همکاری میکنم، متوجه وجود طرز فکرهای متفاوتی شدهام که بهوضوح در سخنان و جملات بازدیدکنندگان عزیز و در نظراتی که به ثبت میرسانند قابل مشاهده است. وجود نظرات موافق و مخالف در خصوص یک مطلب، یک نقد و یا یک مقاله امری طبیعیست. بسیاری از دوستان مطالب را با دقت مطالعه کرده، در خواندن آن تا انتها صبر میکنند. در صورتیکه نظری در مخالفت و یا موافقت با آن داشته باشند، با رعایت تمام اصول به ثبت آن اقدام مینمایند. دوستان دیگری علیرغم آنکه مطالب را کامل میخوانند، بهدلایل گوناگون با تندی، دست به ثبت نظراتی (اعم از موافق و مخالف) میزنند که در پس ِ تمام جملات و کلمات آن میتوان رد پای احساس و حتی گاهی تعصب را مشاهده کرد. بهتر آن است زمانیکه مطلبی را میخوانیم، با کوشش برای حفظ آرامش خود و با رجوع به منطق و داشتههای خویش، در صورت لزوم برای ثبت عقاید خود اقدام کنیم.
:: برای خواندن ادامه مطلب کلیک کنید ... | 
تبریک سایت شجریانیها به دو وبلاگ موسیقی
اعلام خبر حضور محمدرضا لطفی و گروه شیدا در جشنوارهی موسیقی فجر، فینفسه خوب و خوشحالکننده است. به خصوص وقتی گفته میشود لطفی و گروه جوان شیدا قصد دارند «چاووش» شش و هشت را بعد از سالها دوباره اجرا کنند، این حس خوب مضاعف میشود. 
آنچه میخوانید نظر من در مورد شبه مقالهایست که 
تشکیل گروه شهناز را برآیند آن نوع تفکر باید دانست که نیاز به طراوت، تازگی و پشتوانه را برای موسیقی ایرانی لازم میداند و آن را به درستی حس میکند. هرچند موسیقی ایرانی بیشتر از آن بهدرستی اندیشه در راه پیشرفت خود احتیاج دارد، چنین اقداماتی از سوی بزرگان و پیشکسوتان موسیقی باعث بروز تواناییها و استعدادهای جوانان هنرمندی میشود که در حوزهی موسیقی، از آنچه نشان میدهند، بیشتر میدانند...
به نام آن که هستی نام از او یافت
پس از وقفهای یکماهه، معرفی آثار استاد شجریان را از سر خواهیم گرفت. آلبوم دل مجنون کنسرت بیاتزند و افشاری اجرای آمریکا (لوسآنجلس) میباشد. همنوازان این آلبوم، داریوش پیرنیاکان (سهتار)، جمشید عندلیبی (نی) و مرتضی اعیان (تنبک) میباشند که محمدرضا شجریان را همراهی میکنند. طرح روی جلد این اثر، شباهت زیادی به طرح روی جلد آلبوم 
شهنازیان به روی صحنه، چه زیبا آرمیدهاند. گوییکه یک روحاند در چند بدن. همه یک هدف دارند و یک دل و یکسودا. با هر زخمهی تار، هر نوای نی، هر نغمهی سنتور، هر ضرب تنبک و دف و با هر چنگی که به سهتار میخورد، دل را میلرزانند. آنها دل را آماده میکنند برای پرواز به دیاری دیگر. پروازی که با شنیدن صدای جانسوز استاد شجریان صورت میگیرد. 
موسیقی محمدرضا شجریان زبانی جهانی برای تعامل با ملل و فرهنگها و جوامع بینالمللیست. موسیقی شجریان در طول سالها همکاری با هنرمندان موسیقی ایرانی، بارها مورد توجه جوامع بینالمللی قرار گرفته است که صحبت از آن مجالی مناسبتر میطلبد. در ادامه، شرح دریافت جایزهی پیکاسو از زبان استاد شجریان و همچنین گفتوگویی با استاد پس از برگزاری سومین کنسرت در یونسکو را میخوانید...
درست بهخاطر ندارم که چند روز پیش بود که داشتم یکی از وبلاگهای بلاگفا را میدیدم که ناگهان چشمام به تبلیغ کنار صفحه افتاد. از همان تبلیغهایی که بلاگفا روی وبلاگها نشان میدهد. بیایید اوّل با هم نگاهی به این تبلیغ بیندازیم. تصویر زیر را ببینید:
ما همه عاشق صدا هستیم و صدای خوش را دوست داریم. این صدای خوش از کودکی با ما بوده؛ بهطوری که من در جلساتی که پدرم با شاگرداناش داشت، از این صدای خوش لذت میبردم. البته با توجه به وضعیت پدرم، رادیو در خانهی ما وجود نداشت و من نمیتوانستم از طریق آن به موسیقی گوش دهم. بههمین خاطر هر وقت به خانهی پدربزرگام میرفتم، دزدکی با رادیوی داییام به این هنر گوش میدادم! کمکم از همان خانهی پدربزرگم با برنامهی "گلها" آشنا شدم.
موسیقی ایرانی در سالهای اخیر، دائماً بهدنبال این بوده که چگونه میتوان به صداهای تازهتر رسید و در این رهگذر تلاش کرده تا دست به تجربه بزند. در این میان سودای حجم، بیش از هر چیز دیگری مورد توجه قرار گرفته و اغلب راهکارها به افزایش حجم صوتی اقبال نشان داده است. طبیعی است که در چنین شرایطی، صاحبنظران و اساتید در پی این باشند که چگونه میتوان به این پیکرهی لاغر صوتی حجم بخشید. محدودهی صوتی باس و عدم وجود سازهایی با این تونالیته، خیلیها را بر آن داشت که دست به ساخت سازهایی بزنند که از این قابلیت برخوردار باشد؛ اما با وجود تجربههای بسیار، حمایتی صورت نگرفت. اعتبار و نامی میبایست که چنین تجربههایی به کار آید و محمدرضا شجریان با ساخت دو ساز (صراحی و بمساز) سعی کرد تا حدودی به این آرزو جامهی عمل بپوشاند. حقیقت ماجرا اما فراتر از این بود. بهنظر میرسد پیکرهی موسیقی ما نهفقط به لحاظ صوت که از نظر اندیشه و بیان صداهای فکری، نحیف و رنجور است. بهمناسبت کنسرت محمدرضا شجریان و گروه شهناز سراغ مجید درخشانی رفتیم و گفتوگویی کردیم که میخوانید:
با مشاهدهی انتقاداتی که دربارهی تصاویر اختصاصی (و نه ویژه)ی سایت شجریانیها ارایه شد، مصر شدم تا توضیحاتی دربارهی این مهم به نگارش درآورم. ضمن تشکر از دوستان منتقد و تأکید بر اینکه آغوش شجریانیها همیشه برای انتقاد و نقد منصفانه و منطقی باز است توجه شما را به چند نکته جلب میکنم.
سهشنبه 23 مهرماه 1387. روزنامهی اعتماد. گفتوگو با استاد محمدرضا شجریان در رابطه با سازسازی و گروهنوازی. استاد شجریان خطاب به کسانی که مخالف نوآوری در موسیقی ایرانی هستند: «بگویید بیایند من جوابشان را میدهم!»
نخستین شب کنسرت گروه شهناز به سرپرستی مجید درخشانی و آوازخوانی استاد محمدرضا شجریان شب گذشته در تالار بزرگ کشور برگزار شد. ویژگی بارز این سری کنسرت نسبت به اجرای قبلی، اضافه شدن سازهای جدید بود که اغلب توسط استاد شجریان ساخته شده بود. در ادامه، کوتهشماری از اتفاقات شب نخست کنسرت میخوانید که طی روزهای آتی گزارشی مفصل از این سایت منتشر خواهد شد.
صراحی سازیست از خانواده سازهای آرشهای بمخوان که اندازه آلتو آن صدایاش نزدیک به سازهای خراسان است. صراحی از خانواده کمانچه و قژک بوده و امکانات سازهای خانواده ویلن را از نظر نوازندگی و وسعت صدا داراست. این ساز در شهریور 1387 توسط استاد محمدرضا شجریان طراحی و ساخته شد و به دلیل شباهت آن به صراحی، استاد شجریان این نام را برای این ساز برگزیدهاند.
اشاره: حمید متبسم بهراستی از موسیقیدانان پیشرو با نگاه نومدار است که هرچند حضور ثابت در ایران ندارد، از مؤثرترین آهنگسازان دههی اخیر ایران می باشد. گروه دستان که با همین نوع اندیشه و دیدگاه، با تفکر وی تأسیس شد، در این سالها آثار درخور و قابل تأملی را بدون کلام و باکلام ارایه داده که به یقین، حجم توقعات را از این گروه بالا و بالاتر بده است. آخرین اجرای گروه دستان با همایون شجریان در تالار وزارت کشور، بهانهای بود برای انجام این گفتوگو که با وجود حضور جناب متبسم در خارج از کشور، پاسخگویی از سوی ایشان با توجه و صبر همراه شد که جای سپاس و تشکر دارد...
هشتم مهرماه روز بزرگداشت مولانا بود. روز بزرگداشت انسانیت. روز تحسین تواناییهای بشر نه در سخن از حق گفتن بلکه در به حقانیت رسیدن. جلوهگاه حقیقتشدن. سرمستشدن از عشق به مخلوق و خالق. پایکوبیدن از برای دوست داشتن و عشق ورزیدن. هرچند گاهی از اهمالها برآشفته میشویم که های...! مولانا را بردند و گاهی سادهلوحانه فریاد میزنیم که مولانا را دزدیدند، هرچند سستیها و غرض ورزیها در جهت معرفی شخصیتهای بزرگ ایرانی گهگاه دلمان را میلرزاند؛ مولانا هرگز محدود به مرزها نیست.
هرچند تعداد دستنوشتههای انتقادی در وبلاگها و سایتهای موسیقیایی از جمله همین وبگاه «شجریانیها» روبهافزایش است و قلم بنده خود بیش از سایر دوستان به این گناه آلوده است؛ بهتر که میاندیشم ضرورت بیان دلسوزانه و صادقانهی مشکلات با نام نقد و با مفهوم «انگیزهی فراوان برای بهتر شدن»، بیشتر نمایان 
استاد شجریان به طرز قابل تأملی پرکار شده است. طی سال گذشته و به طور ویژه طی ماه (ماههای) گذشته ایشان به طور واقعی به یکهتازی در عرصهی موسیقی ملی تبدیل شدهاند که گویی به تنهایی وظیفهی حفظ و حراست وترویج این موسیقی را بر عهده دارند. گرچه همواره از استاد شجریان به عنوان «پرچمدار» و «یکهتاز» و «یگانه مدافع» آواز ایرانی نام برده شده است، اما فعالیتهای اخیر ایشان تا حدی سینه به سینهی ازخودگذشتگی و تعهد وجدانی میزند و نشانگر عمق پایبندی او به موسیقیای است که متاسفانه و با هزارها افسوس، کالبد کمجانش (اگر نگویم بیجان) به سختی نفس میکشد.
بدون کمترین شک و شبههای و بدون هیچ حس متعصبانه و غیرمنطقی اگر قرار باشد که نام پنج موسیقیدان برجستهی تاریخ موسیقی ایران را نام ببریم، از نام محمدرضا شجریان به راحتی نمیتوانیم بگذریم. درواقع باید گفت که نام شجریان و موسیقی ایرانی بهنوعی بههم گره خورده است... 
شبی که پیشنهاد این پرونده را با آقای «محمودیار» در میان گذاشتم، نمای روشنی از پایان کار در فکرم نبود. باید بگویم این سومین سالی بود که خیال داشتم چنین ویژهنامهیی را آماده سازم. سالهای پیش اما به بهانهی کمبود وقت و دشواری کار، آنچه در فکر داشتم را به اتاق بایگانی فرستادم تا مگر در مجالی مناسبتر و با توشهیی افزونتر به آن بپردازم. امسال با آمدن «شجریانیها» به عرصهی رسانههای موسیقایی، فرصت را غنیمت یافتم تا با یاری و همکاری دوستان، نقشهی پیشین را جامهی عمل بپوشانیم.
کودک بودیم و تازه میدانستیم که آهنگ چیست. نوارهایی داشتیم که با شنیدن آنها شاد میشدیم. نوارهای کودکانه گوش میدادیم و از آنها لذت میبردیم. اما آنهایی که بزرگتر بودند در خانوادهی ما چیز دیگری گوش میدادند؛ آهنگهایی که از دل برآمده و بر دل مینشستند. ما که چیزی از آنها نمیفهمیدیم، از شنیدن این موسیقیها شوق و شعفی وجودمان را فرا میگرفت و آنقدر آراممان میکرد که انگار سالیان سال است با این موسیقی عجین هستیم.
امروز خیلی از مخالفان استاد شجریان یا بهتر است بگوییم مخالفان موسیقی، موضع جدیدی گرفتهاند و واژهی «بازنشستگی» را به استاد نسبت میدهند. آیا بهراستی استاد بازنشسته شده یا بهزور صفت بازنشسته را به او میچسبانند؟ اصلاً بازنشستگی یعنی چه؟ آیا هر فردی از دههی پنجم، ششم زندگیاش بگذرد، بازنشسته است؟ بازنشستگی مربوط به سن و سال است یا تواناییهای یک فرد؟ مخالفان میگویند استاد بازنشسته شده است؛ زیرا صدایش بههنگام آوازخوانی میگیرد! میپندارند او نمیتواند به اوج آواز برود و بر آناند که «شجریان» عصبی شده است. مدعیاند که نمیتواند آثار گذشتهاش را تکرار کند. میگویند...
روی صحبتم با توست! ای خسرو آواز ایران، ای کسی که آواز، با تو معنا میشود، ای کسی که نیمقرن برای من و دوستداران هنرت زحمت کشیدهای، ای «هزار گلخانهی آواز» ایران، ای «ربنا»یت این شبها مونس سفرهمان، هر که نمیبیند هنرت را؛ نبیند، من با آسمان عشقات زندگی میکنم، با بهار دلکشات تازه میشوم، با بیدادت اعتراض میکنم و با سپیدهات افتخار.
نگاشتن متنی بهمناسبت سالروز میلاد محمدرضا شجریان، ققنوس آواز، کار چندان سادهیی بهنظر نمیرسد. محمدرضا شجریان، در طول سالها فعالیت هنری خویش ثابت کرده است که اگر اثری میخواند، آن اثر همگام با شرایط روزگار، مردم جامعه میباشد. این موضوع، نکتهییست که خودِ شجریان، بارها و بارها روی آن تأکید داشته است. شجریان در مصاحبهیی گفته که دوست دارم شعر بسرایم اما هیچوقت نتوانستم (نقل به مضمون)؛ اما انتخاب اشعار آثارش در طول سالها فعالیت هنری، نمادی از همگام بودن با روزگار است که این مهم در شعر ِ یک شاعر نیز میبایست نمایان باشد.
شجریان هنرمندی با هوش و ذکاوتی سرشار، که حقیقتاً حق مطلب را درست ادا کرده، از دیار قدسیان، یگانهمشهد ایران، رهسپار سفری دور و دراز شد و امروز با خود کولهباری لبریز از پاکترین و معصومترین آیههای آریایی بودنمان را بهدوش میکشد.
مهرماه حال و هواى خاص خود را دارد. شروع پاییز، آغاز مدارس و دانشگاهها براى بسیارى معنى بهار هم مىدهد! براى علاقهمندان هنر آواز و موسیقى کلاسیک ایران نیز مهر مصادف با تولد مشهورترین خوانندهی معاصر ایران، یعنى محمدرضا شجریان است.
در دایرهی تنشها و پهنهی چالشهای زندگی همچو دیگر مردم گرفتار و به تب ِ گردش ِ ناموزونِ روز و شب ِ ناهمگونش دچار... و اگر اندکی آرامشی در واپسین ساعات روزی پا در گریز فراهم شود و در همین تنش و چالشهای گرفتاری فرصتی دست دهد، بهدور از خستگی کار، لحظهیی دل در گروی حال و هوای جذاب و عارفانهی موسیقی نهادن، مرهمی است آشنا. افرادی همچو من که شیفتهی موسیقی سنتیاند، با شنیدنش در دریای اندیشهی خویش غوطه میخورند و لذت میبرند؛ حال و هوایی جذاب و وزین و مملو از لطف و حلاوت، لحظاتی اندک که ما از بند اوهام نوع بشر فارغ و رها میشویم. آن حال و هوایی عارفانه، جذاب و وزین، مملو از لطف و حلاوت، لحظه و آنی که بهراستی که آدمی را از بند اوهام میرهاند، شاید اندک فراهم آید و چنین لحظهیی انگار در کنسرت و صدایی پرشکوه گاهی فراهم میگردد. صدایی که رسالت پیام و فراخنای اندیشهی اشعار انتخابیاش، شخص را بر آن میدارد تا بر ذوق آوازهخوان چیرهدست درود فرستد و به همنوازان وفاپیشهاش که به نیکویی همدلی میکنند، مرحبا گوید.
معمولاً افراط در تعریف و تمجید از کسی تبعات منفی در پی دارد؛ بهطوری که در بین اکثر افراد حساسیتبرانگیز میشود. نمونهی بارز این مسئله را نگارنده حداقل در مورد دو نفر مشاهده کرده است. یکی زندهیاد دکتر «علی شریعتی» و دیگری شادروان «سهراب سپهری». بههمین جهت در نوشتن مقالهیی در مورد استاد شجریانتردید داشتم. اما چون روز اول مهرماه سالروز تولد ایشان است و از طرفی صدای آرامبخش، امیددهنده و تفکربرانگیز وی سهم زیادی در زندگی من، در غمها و شادیهای من داشته، تصمیم گرفتم با نگارش متنی در حد توان خود سپاسگزار زحمات استاد باشم.
تاریخ آواز اصیل ایرانی قصهی طول و درازی دارد. بخشهای مهمی از آن در کتاب «سرگذشت موسیقی ایران»، نوشتهی استاد و محقق بزرگ موسیقی، جناب مرحوم «روحالله خالقی» نگاشته شده است. افرادی که در این وادی زحمات و تلاشهای فراوانی متحمل شدهاند، کم نیستند. هر چند معتقدم اشخاصی که فعلاً در نظرها و خاطرها موجوداند، کفایت همهی کسانی را که بیوقفه و مجدانه تلاش کردهاند، نمیکند؛ ولی ما نیز به همین بسنده میکنیم. از همت و زحمات گذشتگان دورتر، نظیر «قلیخان شاهی»، «سعادتمند قمی»، «اقبال آذر»، «طاهرزاده»، «ظلی» و... تا فعالیتهای آوازخوانان کنونی، همه و همه نقشی مهم در تاریخ آواز اصیل ایرانی داشتهاند؛ اما بدونتردید و بهگواه اکثر کارشناسان موسیقی، شخص استاد شجریان بیشترین تأثیر را بر روی این هنر ایرانی داشته و حاصل قریب نیمقرن فعالیت و مرارتهای وی، تکامل آواز ایرانی است.
روزی که استاد محمدرضا لطفی، بزرگ تار ایران، پس از سالها زندگی در خارج از ایران، به کشور بازگشت، همگان بر این باور بودند (و البته هستند) که ممکن است اساتید و بزرگان موسیقی کشور، بار دیگر چون دهههای پیشین، گرد هم آیند و «شاهکار»های ماندگار خلق کنند. این موضوع پس از ورود استاد محمدرضا لطفی به کشور، تا مدتی در میان مقالهنویسان رایج بود و پس از آن مدتی راکد شد. 
آن چه که برای هنرمند شدن در عرصهی موسیقی (و البته همهی هنرها به نوع دیگر) مهم است، تنها به پنجه و مضراب خوب و تحریرهای ریز برنمی گردد! اگر فردی تمام اینها را داشته، اما شخصیت خود را به درستی نیافته باشد، وانگهی با هر درجه از فن و مهارت، هر چه که بنوازد و بخواند، بیمعنی است و به دل نمینشیند و ماندگار نخواهد بود. بنان را شخصیتش بنان کرد، شجریان را هم. پایور را شخصیتش پایور کرد، صبا را هم و به همینترتیب تا آخر. پس همهی عوامل ظاهری برای هنرمند بودن در کنار تشخص معنی پیدا میکند... 
آلبوم «رسوای دل» شامل حدود ۲۰ دقیقه سازوآواز در گوشههای مختلف دستگاه «سهگاه» از جمله مخالف، مغلوب، مویه، زابل و... است. علاوه بر این، استاد شجریان در این آلبوم به بازخوانی چند تصنیف قدیمی از ساختههای «علیاکبرخان شیدا» پرداختهاند. استاد شجریان در مورد این تصانیف قدیمی اینچنین میگویند:
«آهنگ وفا» سیامین اثر شرکت فرهنگی هنری دلآواز است که با همکاری گروه «آوا» و همخوانی «همایون شجریان» همراه است. اجراهای قبلی محمدرضا شجریان با گروه «آوا» به آلبومهای «آسمان عشق»، «رسوای دل»، «آرام جان»، برمیگردد. پس از قریب به شش سال از پایان همکاری محمدرضا شجریان با گروه «آوا»، این گروه با حضور «مجید درخشانی» نوازندهی تار و آهنگساز، مجدداً در زمستان سال ۱۳۸۵ تشکیل شد و با اجرای نخستین کنسرتهای خود در بهار سال بعد در خارج از ایران هنر خود را به رخ جهانیان کشیدند.
واقعاً وقت این است که همهی کسانی که زیر لب به شجریان و موسیقی او و کلیت موسیقی ناسزا میگویند، بدانند ربنایی را که دوستش دارند «شجریان» خوانده است (و علیرغم همهی تلاشهای صدا و سیما هنوز که هنوز است حتی یک رقیب کوچک و ضعیف نیز نتوانسته است پیدا کند و حتّی یک قطعه نیز به چنین درخششی دست نیافته است که چنین حسی را در مردم بیدار کند) و واقعاً وقت این است که باور کنیم و باور کنند: «شجریان، فقط ربنا را نخوانده است.»
هفتهی گذشته، به دلیل مشکل بهوجود آمده در وبسایت «شجریانیها» نتوانستیم گزارش اختصاصی کاملی از 
پیشتر با 
دوشنبه شب، زمانی که تنها دقایقی تا اجرای آخرین شب گروه دستان و همایون شجریان مانده است، برق تالار وزارت کشور، با برنامه یا بیبرنامه قطع میشود و بزرگترین تالار کشور، که البته مناسب برگزاری اجراهای موسیقایی نیست، قریب به یک ساعت و نیم در خاموشی کامل بهسر برد. این خاموشی در حالی رخ داده بود که برگزار کننده، صبح روز دوشنبه، طی نامهنگاری با مسئولین تالار، از ایشان درخواست کرده بودند تا از قطع برق تالار بپرهیزند. همچنین تأمین کنندهی برق اضطراری سالن ــ ژنراتور ــ نیز بهخاطر مشکلات فنی (و طبق آنچه که شنیده شد، گم شدن سیم آن) قادر به روشن کردن بخشی از سالن نبود.
امشب ۳۰ مرداد ۸۷، یعنی یک روز پیش از آغاز کنسرت همایون شجریان و گروه «دستان» اشعار احتمالی این اجرا را آماده کردهایم تا عزیزانی که قصد شرکت در نخستین کنسرت مستقل همایون در ایران را دارند، دستِ پر در تالار بزرگ کشور حاضر شوند. شاید این چند برگ، نشانهای باشد تا در شبهای کنسرت به کمک آن، یاران صمیمی نادیدهی خود را باز شناسیم...
کنسرت 87 استاد شجریان بههمراه گروه شهناز در حالی برگزار شد که مژگان شجریان، به عنوان نوازندهی سهتار این گروه را همراهی میکرد. به گفتهی خود او و آنچه که در صحنهی اجرا شنیده شد، تکنوازی سهتار در سه شب آخر اجرا شد.
چند روز پیش در "وبسایت شجریانیها" مطلبی تحت عنوان 
«جان عشاق» عنوان اثریست با صدای استاد شجریان و ساختهی پرویز مشکاتیان که در مایهی اصفهان توسط محمدرضا درویشی تنظیم شده است. نواختن پیانوی این اثر نیز برعهدهی شادروان استاد فقید جواد معروفی بوده است.
برنامهی موسیقیایی شبستانه هر شب از ساعت ۲۴ تا ۲ بامداد به مدت ۲ ساعت از شبکه رادیویی فرهنگ پخش میشود . در دورانی که موسیقی اصیل جایگاهی مناسب در برنامههای رادیو و تلویزیون ندارد وجود چنین برنامههایی موجب دلگرمیدوستداران موسیقی ایرانی میشود. برنامههایی چون آوای ایرانی که از شبکهی چهارم سیما پخش میشود و همین برنامهی شبستانه گاهی به مانند مرهمیمیماند بر زخم دوستدارانی که سالهاست نه تنها چهرهی هنرمندان نامیشان را از سیما نمیبینند بلکه از دیدن رخ زیبای ساز نیز محروماند. 
بیتردید جایگاه رسانهی ملّی در خانوادههای ایرانی، جایگاه ویژهایست. این موضوع را از آن جهت میتوان ثابت کرد که همواره هنر سینما جایگاه دیگری ـــ از نظر شناخت ـــ در میان خانوادهها نسبت به سایر هنرها دارد. موسیقی که از روز اول به ابهام مواجه شده ۱ از جمله هنرهاییست که به آن جفا شده است. البته کم نیستند هنرهایی که برای ارائهی بهترین آنها مشقّت زیادی لازم است. اما عقیده داریم موسیقیای که میبایست میان اکثریت ایرانیان ـــ و نه همه ـــ رواج داشته باشد و از شنیدن آن لذّت ببرند، آن هنری نیست که بتوان پسوند "فاخر" را به آن متصل کرد.
اسطوره شدن در دنیای امروز کار دشواری است چرا که عصر اساطیر اگر نگوییم به پایان رسیده لااقل در نشیب افول است. چه بسیاری که به مرز اسطوره شدن نزدیک میشوند ولی در قفای ابرهای فراموشی پنهان از دیده آیندگان خواهند ماند. تابیدن در شب پرستاره ایران که نه فقط ستاره که به قدر کفایت ماه دارد، جهد و ممارستی عظیم میطلبد و در این عرصه اهل کام و ناز را راه نیست. 
۲۳ مهر ۱۳۷۸، استاد محمد رضا شجریان، بههمراه چندی از هنرجویان آواز از جمله حمیدرضا نوربخش، در برنامهای پژوهشی، در سالن رودکی تهران، حضور پیدا کرد و از تجربههای خویش طی قریب به پنجاه سال کار آواز سخن گفت. او معتقد است همهی نوازندهها توانایی پاسخگویی به آواز را ندارند و آوازخوانی از نوازندگی سختتر است. در ادامه صحبتهای استاد شجریان در این نشست را میخوانیم.
همه ساله وقتی صحبت از برگزاری کنسرت استاد محمدرضا شجریان میشود علاقهمندان به شنیدن صدای ایشان به تکاپو برای حضور در اجراهای این استاد گرانقدر میافتند. کنسرت استاد محمدرضا شجریان و گروه شهناز که از ۲۹ خرداد ۱۳۸۷ در تهران - تالار بزرگ کشور برگزار شد دارای جنبههای متفاوتی بود.