من به شجریان می‌بالم. به شجریان؛ او که آنروز در اوج جوانی و امروز بر بلندای افتخار و در نهایت تجربه، وام دار هیچ حاکم و حکومتی نبود و نیست چرا که همواره با نهایت صداقت در کنار مردمی بوده که امروز او را سرمستانه می‌ستایند و دوستش می‌دارند. من افتخار می‌کنم به توهین‌های آن‌که در روزگار‌ تقابل بی‌نقاب شقاوت و گستاخی و تاریکی با صداقت و روشنایی، چهره‌ی برافروخته و نازیبای خویش آشکار می‌کند. من افتخار می‌کنم به توهین‌های تو ای آنکه در روزگار رویارویی ‌آشکار ِ غده‌ی دروغ و بی‌شرمی و ‌تراکم ناچیز تاریکی با پراکندگی و گستره‌ی وسیع نور، با نوشتاری سیاه و بی‌ارزش، حقیقت خویش را آشکارا فریاد می‌کشی. و از این حقیقت هم فرار می‌کنی. از اینکه برترین راه معرفی تو و امثال تو همین صفحات سیاه و سفید تاریخ است. من افتخار می‌کنم که امروز و در این شرایط، از سویی و از جریانی به شجریان توهین می‌شود که به عنوان سردمدار توهین و بی‌شرمی نه تنها به بزرگان این سرزمین بلکه در قبال مردمان پاکش، زبانزد خاص و عام است. فراموشت نشود که پدران تو نیز همواره در خاک و سنگ‌های کوهستان پر فراز و نشیب تاریخ لولیده‌اند و در دگرروزهایی پیشین، همین‌گونه در مقابل امیرکبیرها بی‌شرمی و گستاخی کره‌اند و حالا امروز تو خود قاضی باش ( هر چند که ناتوانی)؛ کدام یک جاودانه مانده‌اند؟ ناچیزهایی همچون تو؟ و یا امیرکبیرهای تاریخ؟ من به توهین‌ها و پریشان‌گویی‌های تو ای فقیر دانایی، ای فقیر نور و ای ناتوان، افتخار می‌کنم و خوشحالم که شجریان (بخوان ما) در مقابل توست. ای دشمن هنرمندی و بزرگی. من به توهین‌های تو افتخار می‌کنم. توهین‌هایت از سر عصبانیت توست. عصبانیتی که آرام آرام نغمه‌ی خوش پرندگانی رنگارنگ بر فراز سرو بلند آزادی را به گوشم می‌رساند. من صدای آن روز را می‌شنوم.