استاد شجریان از پارسال کارهایی روی این شعر انجام داده بود و ملودیهایی در ماهور ساخته بود ولی امسال آنرا را تغییر داد به آن شکلی که شما شنیدهاید. این ملودی خام را به من دادند و خواستند که آن را برای ارکستر تنظیم کنم. من ابتدا به ارکستر ایرانی فکر بودم ولی دیدم حال و هوای شعر و قطعه برای ارکستر تلفیقی (زهی و ایرانی) مناسبتر است. زمانی که ملودی را گرفتم توانستم در فرصت خیلی کمی اورتور و جوابها را بنویسم و تنظیم کنم. خیلی فرصت کم بود چون میخواستند زودتر آماده شود و آن را خیلی سریع به شکلی که میشنوید ضبط کردیم.
تغییراتی هم در ملودی دادید؟
در ملودی آواز تقریبا میتوانم بگویم تغییری ندادم. باید وفاداری به ملودی که گرفته میشود حفظ شود ولی به هر حال در زمان ضبط در حالتها با مشورت با هم کارهایی کردیم. من بیشتر در بخش تنظیم کار کردم.
در تنظیم کار با توجه به مضمون، فکر میکنید ایدههای تازهتری را دنبال کردهاید؟ چون معمولاً چنین کارهایی برای گروه سازهای ایرانی تنظیم میشود...
دقیقاً ! مضمون شعر به گونهای بود که یک فضای خیلی توصیفی طلب میکرد. با صدای طبلها که در آن گذاشتهام قدری آن حالت تشنج که صدای تفنگ ایجاد میکند به وجود آوردیم ولی مجموعه شعر و به ویژه ملودی، خیلی احساسی و غمگین است. بخشی از آن نصیحت آمیز است، بخشی امر و نهی است و بنا به فضای شعر، با توجه به اینکه زمان بسیار کم بود سعی کردم از نظر تنظیم نزدیک شوم به فضای شعر. اینکه چقدر موفق بودهام را شنوندگان عزیز باید بگویند. این کار به صورت سی.دی پخش نشده است. تنها در سایتها پخش شده چون شعرش نمیتوانست مجوز بگیرد. به این شکل در واقع به مردم هدیه شد که همه بتوانند دانلود کنند و داشته باشند.
پس در داخل ایران برای انتشار آن اقدامی نخواهید کرد؟
خیر، چون در حقیقت الان انتشار پیدا کرده است به شکل اینترنتی.
محتوای کنسرتهایی که در اروپا در حال اجرای آن هستید چه کارهایی است؟
کارهایی که اجرا می کنیم در حقیقت همان سی.دی است که در ایران منتشر شده؛ آلبوم «رندان مست» با گروه شهناز و آهنگسازی من. مجموعه کاری است که استقبال عجیبی از آن شد. اینترانه خاص را در کنسرتها اجرا نمیکنیم ولی در کنسرت پریشب، در پایان برنامه یک عده میخواستند که ما این کار را هم اجرا کنیم. معلوم بود که کار را شنیدهاند و در جریان هستند.
برایشان اجرا کردید؟
نه، ما کار دیگری را که متناسب با همین فضا است آماده کردهایم. کاری که تمرین کردهایم را اجرا میکنیم. شانزده نفر هستیم و نمیشود در جا یک کار تازه اجرا کرد. ولی کارهایی اجرا میکنیم که مردم به همان راضی میشوند چون در همین فضاهاست.
چرا برنامهریزی نکردید که «تفنگت را زمین بگذار» را هم در کنسرتها اجرا کنید؟
من فکر میکنم اجرای این کار با آنسامبل ایرانی زیاد جواب نمیدهد. به همان شکلی که ضبط شده جواب میدهد و در گوش مردم هم با همانترکیب ارکستر زهی است. از پیش از آن هم ما کار قبلی را آماده کرده بودیم که در پایان برنامهها اجرا کنیم. دیگر گفتیم تغییرش ندهیم. ولی در اجرای پریشب چون مردم آن را شنیده بودند میخواستند. مانند زمانهایی که «مرغ سحر» را میخواهند، این را هم می خواستند.
درود بر استاد و شجریانی های عزیز
من همین را بس می توانم بگویم که استاد یک موهبتی الهی است، و ما بدون او نتوانیم زیست....
استاد به قدری ارزشمند است که اگر نیز بخندد بر روی ما تاثیر می گذارد، چه رسد به خواندن و آلبوم و ....
دیدید باید مایه افتخار ما ایرانی ها باشد که چنین موسیقی و استادی داریم...
قدر استاد شجریان را بدانیم و از او بی نهایت حمایت کنیم چرا که بعضی ها به فکر خراب کردن نام استادند ولی با این کارهایشان بر شخصیت او می افزایند و بس...
زنده باد خداوندگار و پدر موسیقی سنتی ایران زمین حضرت محمدرضا شجریان..
بدرود تا درودی دیگر...
در جواب هنرمند عزیز جناب درخشانی که می خواهند بدانند این آهنگ چه قدر مورد استقبال قرار گرفت:
بنده شخصا وقتی این آهنگ رو شنیدم موی تنم سیخ شده بود و زبانم بند آمد.تا سه روز قدرت تکلمم با مشکل مواجه بود و افعال رو پس و پیش می گفتم. به قدری همذات پنداری کردم که در خیابان صدای سیستم صوتی ماشین رو تا بی نهایت زیاد میکردم و کمترین عکس العمل عابران لبخند و دست تکان دادنشان بود.
باید دست استاد شجریان را (و جنابعالی را) بوسید.
خود آهنگ گویای همه ی حس و حال شما در حین ساختن آن است
خاک پای استاد شجریان
کل نظرات: ۵ - دیدگاههای تأییدنشده: ۰ - دیدگاههای خصوصی: ۰ - دیدگاههای غیر قابل انتشار: ۰
گفتوگویی با استاد مجید درخشانی در بارهی تصنیف «زبان آتش»
