چه کج رفتاری ای چرخ چه بد کرداری ای چرخ سر کین داری ای چرخ...
دقایقی پیش خبر نابهنگام درگذشت اسطورهی سنتورنوازی ایران بار دیگر هنر و موسقیمان را در بهتی عظیم فرو برد. گویی سال، سالِ قهر است و روزگار، روزگار ِ غم.
صبح امروز استاد فرامرز پایور در سن هفتاد و هفت سالگی در یکی از بیمارستانهای تهران به دیار باقی شتافت و بار دیگر مردم هنر دوست ایران را در غمی بزرگ فرو برد.
پیکر پاک استاد بزرگ فرامرز پایور ساعت ۹ صبح روز شنبه بیست و یکم آذر ماه از مقابل تالار وحدت به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا تشییع خواهد شد.
باز هم مصیبتی ناگوار برای موسیقی ایرانی. هنوز غم از دست رفتن استاد مشکاتیان در دل همه هنردوستان و اساتید موسیقی است که عزیزی دیگر را در عرصه موسیقی از دست دادیم. واقعا متاسفم، متاسفم، متاسفم. این غم بزرگ را به خانواده استاد و همه هنرمندان تسلیت عرض می کنم.
دل از طوفان حوادث به در مي آيد ولي از دست دادن عزيزان و هرمنداني كه سالهاي سال عمر و جواني خود را براي سرافرازي موسيقي اصيل ايراني به دست خزان داده اند با هيچ واژه اي قابل توصيف نيست
درود و چه درودی که پر از غم......
روزگار پر از غم شد...
زمانه را غم فراگرفت....
هی داد هی بیداد..
استاد پرویز مشکاتیان که رفت استاد فرامرز پایور کجا رفت؟
نه...
یاران را چه شد؟
یاران را چه شد؟
چه شد؟
کجا رفتند؟
من از صمیم قلب به همه دوستداران هنر این غم بزرگ را تسلیت می گویم....
هنرمندان موسیقی اصیل ما جاودانه اند...
بدرود
به خدا دیگه طاقت این دنیا رو ندارم.بی رحمیش باور کردنی نیست.خدا کنه این سال سیاه زودتر تموم بشه.باز هم تسلیت به همه موسیقیدانان و عاشقان.استاد پایور مرد اخلاق بود.روحش شاد
امیدوارم مراسم در خور باشه .............
امسال همه بغض های عالم با هم سرازیر شده به ایران و ایرانیان............
روحش شاد......
تاب نوشتن ندارم .....به یکباره .....مثل سال از دست دادن برومند ودیگر اساتیده که در خاطرات استاد خوندیم..............
چه بد کرداری ای چرخ..............
به خانواده محترم استاد پایور ، اساتید و هنرجویان محترم موسیقی و مردم هنر دوست تسلیت عرض می کنم، یادشان گرامی ، نامشان جاودان
بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران
هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد
داند که سخت باشد قطع امیدواران
سلامو عرض تسلیت به جامعه هنری ایران، برسان باده که غم روی نمود ای ساقی.... این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی...دیری از درگذشت مشکاتیان نگذشته بود که باز هم آسمان هنر ایران شاهد غروب یگانه سنتور نوازی ایران استاد پایور بود... خدایش بیامرزد
عشق در دل ماند و یار ز دست رفت / دوستان دستی که کار از دست رفت
ای عجب گر من رسم در کام دل / کی رسم چون روزگار از دست رفت
عشق و سودا و هوس در سر بماند / صبر و آرام و قرار از دست رفت
گر من از پا اندر آیم گو در آی / بهتر از من صدهزار از دست رفت
از بهشت خبر می رسد که تو در ازل یک شاخه گل سرخ بودی که در همسایگی فرشته ها زندگی می کردی،از فرشته ها خبر می رسد که خدا تورا به زمین فرستاد تا هیچ خانه ای از زیبایی بی بهره نماند،از دلم خبر می رسد که نمی توان تو را با واژه های خاکی نوشت و با دهان های فانی سرود،از عشق خبر می رسد که تو عاشق ترینی و بالاتر از ستارگان ایستاده ای تا کهکشان ها حیرتزده تماشایت کنند...چه خوب است خاطرات دیرین را با دست های تو ورق زدن....کاش می ماندی.......رفتنت غمی بزرگ را به دلهایمان نشاند...فانوس زمزمه را روشن می کنم تا نبود تو را مرثیه ای بسرایم و قصه بودن تو رابرای قلب ها تعریف کنم..درود همه ی گل ها بر تو که از تمام باغ ها زیباتر بودی.....نامت جاودانه باد.
غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد
که غمی بدین گرانی نتوان کشید باری
چی بر سر موسیقی داره میاد؟همه بزرگان دارن میرن
ابرهای همه عالم شب و روز در دلم می گریند
چه بینشاط بهاری که بی رخ تو رسد...
اندوه و افسوس برای موسیقی ایران زمین و برای هنر دوستان
(از مراسم اطلاعی ندارین ؟ )