یک سال پیش زمانیکه مسرور از انتشار ویژهنامهی اسفند ماه ۱۳۸۷ بودیم، هرگز تصور آنچه را که تا این روز بر ما گذشت، نمیکردیم. سوای اتفاقاتی که در این مدت گذشت و شرح آنها را همه میدانیم، از دست دادن دو استاد بزرگ موسیقی ایران، آن هم با فاصلهای کوتاه از هم، همهی ما را بهتزده کرد. آنچه بسیار در تاریخ اتفاق افتاده است؛ غلبهی تقدیر بر تدبیر.
هرگز فراموش نمیکنم آن روزی که استاد آواز ایران، پرویز مشکاتیان را در آغوش کشید و با گفتن «امیدواریم پرویز بیشتر کار کند و ما هم در کنارش هستیم» هلهلهای در تالار وزارت کشور بهپا خاست. گویی همگی منتظر گفتن این جمله از طرف استاد بودند. اما آرزوها برای دیدن این دو استاد بزرگ در کنار هم و خلق آثار ماندگار، با طوفان تقدیر، همگی در نام و معنای خود باقی ماند.
در نبودِ خالق «دستان» و «بیداد»، رها شدن روح فرامرز موسیقی ایران از مرز این جهان، هم ثابت کرد این چرخ بدکرداریاش حد و مرز ندارد. سالهای سال انتظار لازم است تا چون اینها دوباره در موسیقی ما ظهور کنند. امیدهای جوانتر موسیقی، امروز کم نیستند. بارقههای امید در نبودِ اساتیدی که آثارشان، میراثشان شدهاند، تنها کاریست که میتوانیم در این سالهای انتظار انجام دهیم.
در کنار این بهتزدگیها، ما هم چون خیل دوستداران موسیقی ایران، روزگار گذراندیم. در نظر داشتم تا در این متن شرحی از آنچه که در این یک سال گذراندیم بنویسم؛ اما گویی به قلم آوردن این رویدادها چندان ساده نیست. «شجریانیها» گرچه در این دوازده ماه کمتر از قبل فعال بود؛ اما جاری در اتفاقهای روزگاری که گذشت، بود. برنامههای بسیاری برای سالی که گذشت در نظر داشتیم. به هر روی، آن «اگر»ی که باید نگذاشت تا از گسترهی گستردهی این گربهی شرقی فراتر رویم و هنر ایرانیان را به جهانیان بنمایانیم و تنها «پارسینویس» نباشیم.
«اگر موافق تدبیر من شود تقدیر»، فعالیتهای شجریانیها بهمرور و با طراوت بهار، روالی دیگر به خود خواهد گرفت.
در اینجا لازم است تشکر ویژهای از اساتید محترم گروه دستان بکنیم. استاد سعید فرجپوری، استاد حمید متبسم و استاد حسین بهروزینیا، «شجریانیها» را قابل دانستند و وقت با ارزش خود را در اختیار این سایت گذاشتند. گفتارهای این اساتید بزرگوار همواره امید و چراغی برای ادامهی کارهایمان بوده است.
لازم است از آقای آرپژ تیموریان برای هماهنگی و انجام مصاحبهها نیز قدردانی بهعمل آوریم و سپاسگزار تلاششان باشیم.
لازم به توضیح نیست که بدون یاری و همراهی همکارانم در این وبسایت که نامآشنای شما هستند، نهتنها این ویژهنامه که بسیاری از فعالیتهای سایت تا اینجا پیش نمیآمد.
عالم علم نیست عالم عشق رویت صدق چون روایت نیست
محمدعلی محمودیار
شناسنامه:
ویژهنامهی اینترنتی «شجریانیها» شمارهی ۴ - اسفند ۱۳۸۸
مدیـر اجرایی: محمدعلی محمودیار دبیر ویژهنامه و گرافیک: سهند سلطاندوست
همکاران این شماره: هوشنگ سامانی، آرپژ خیاط تیموریان، علی میرزایی، محمدجواد صحافی، زینب عطارزاده
با سپاس فراوان از: حمید متبسم، حسین بهروزینیا، سعید فرجپوری، بیژن فرد
درودی گرم برشما "شجریانی ها" ی عزیز و
سروری صمیمانه برای حضور سبزتان...
مانده بودیم با دالان تنهایی غریبمان که سوز سرمای برون صدها برابرش می کرد...
حکایت هایی از عشق که با حضور شما دیگر گون نوشته می شد , خاطرات لحظات فرار از سوز سرمای زمانه بود
و اما اکنون...
چراغی دیگر روشن است بر این شبهای تار...هستید...و هستیم و... خواهیم بود...
"دستانت را می گشایی, گره ی تاریکی می گشاید, لبخند می زند...رشته ی رمز می لرزد...بیا با هم به جاده ی پیوستگی برویم..."
"سهراب" این لحظه هایی را که سرود , برای همین یک کلام بود..."بارقه های امید"
امید حضور میراث دارانی قدرشناس که پیرو راه بزرگان جاودانه مان باشند و در پی آنان...
حضور عزیزانی چون شما,که اینچنین جمع هایی را بسازید تا ما بهاری دیگر را تجربه کنیم.
تا : "برای عشق زبانی تازه پیدا کنیم و درد مشترک, زبان مشترکمان باشد..."
به امید رسیدن دقایق و لحظات زیبای دوردست...
"توشه را بردارید
باد باید شد و تا صحرا رفت
رود باید شد و تا دریا خواند
قاصد پاک سحر آمده است..."
باز دوباره من باید به التماس کردن بیفتم !!!!!!!!!!!!
عزیزان ! لطقا بگید من این ویژه نامه رو از کجا باید تهیه کنم ؟!؟!!؟
خواهش می کنم تو جواب همین کامنت یک لینک برای دانلود بذارید !!!
باید حتما به دست و پاتون بیفتیم ؟!؟!؟
من هیچ کدوم از ویژه نامه ها رو نتوستم تا حالا تهیه کنم !!!!
شجریانیها: این ویژهنامه یک نشریهی اینترنتی است و تنها در فضای مجازی منتشر میشود. نسخهی کاغذی یا فایل PDF از آن موجود نیست.
با درود
ضمن تشکر بی پایان از شما برای انتشار اینترنتی این ویژه نامه ، اگر امکانش فراهم شود بسیار سپاسگذار میشوم اگر با انتشار آن در قالب PDF امکان آرشیو این ویژه نامه خواندنی و مهم را برای دوستداران فراهم کنید.
با تقدیم احترام به شما و این همت بالایی که بخرج دادید .
بیشک تلاش شما مفید بوده وتاثیر خود را خواهد داشت .
چه مقاله های آقای میرزایی و دوستانش و چه کار گرافیکی زیبای جناب سلطاندوست همگی جای تقدیر و تحسین دارد .
تقدیم به آقای محمودیار و دیگر آفرینندگان شجریانی ها
سطرهای سفید همیشه منتظرند که چیزی از عشق بنویسیم و جاده ها چشم به راهند که به سوی آنها برویم و شاخه ای گل برای افق های دور به ارمغان ببریم...سطرهای سفید را که می بینیم،حرف هامان را گم می کنیم ....من از یک سیب شروع شدم،از یک درخت در باغچه ای که از بهشت چدا شده بود.من از یک حرف شروع شدم،از دهان پرنده ای زیبا که در اعماق کهکشان راه خود را گم کرده بود.یک سیب و یک حرف،سرمایه ی قشنگی نیست؟سیب را به دو نیم می کنم.نیمی را به تو می دهم و نیمی دیگر را به دریا،تا فردا رودهای فراوانی به دنیا آورد.یک رود سهم تو،یک رود سهم من و یک قایق کوچک برای هردومان.بیا به سمت آوازهای بکر پارو بزنیم...بیا تا فرشته ها بالا برویم.یک لبخند نشکفته سهم تو یک دلتنگی ملیح سهم من.اگر تو بخواهی،اگر من بخواهم،آنقدر بالا می رویم که به روزهای دست نخورده ی ازل می رسیم و پرهای نازنین راز را لمس می کنیم...بیا تا آرزوهای زلالمان اوج بگیریم.یک شوق کودکانه سهم تو ،یک حسرت طولانی سهم من.اگر فرشته ها برای ما دعا کنند،آسمان ها از هم خواهند شکافت و ما ناگهان پنجره ی سپیدی را که خدا پشت آن ایستاده،خواهیم دید...
اهورای ایران زمین نگاهبانتان....
كار ارزشمندي انجام دادهايد، ولي به نظر ميرسد كارتان ساختار منسجمي ندارد و پراكنده است. بهتر نبود در همين صفحه نخست، فهرستي از مطالب و پيوندشان را ميگذاشتيد؟ يا شايد هم هست و من نديدهام!
در پيوندهاي زير عنوان "نوشتههای مرتبط با این مطلب"، پيوند به مطالب غير مرتبط نيز ديده ميشود.
شجریانیها: پیوندهای زیر عنوان «نوشتههای مرتبط با این مطلب» همگی جزو مطالب ویژهنامه هستند.
مدیـر اجرایی: محمدعلی محمودیار
هوشنگ سامانی، آرپژ خیاط تیموریان، علی میرزایی، محمدجواد صحافی، زینب عطارزاده
در همین زمینه:
روایت تاریخ
درودی گرم برشما "شجریانی ها" ی عزیز و
سروری صمیمانه برای حضور سبزتان...
مانده بودیم با دالان تنهایی غریبمان که سوز سرمای برون صدها برابرش می کرد...
حکایت هایی از عشق که با حضور شما دیگر گون نوشته می شد , خاطرات لحظات فرار از سوز سرمای زمانه بود
و اما اکنون...
چراغی دیگر روشن است بر این شبهای تار...هستید...و هستیم و... خواهیم بود...
"دستانت را می گشایی, گره ی تاریکی می گشاید, لبخند می زند...رشته ی رمز می لرزد...بیا با هم به جاده ی پیوستگی برویم..."
"سهراب" این لحظه هایی را که سرود , برای همین یک کلام بود..."بارقه های امید"
امید حضور میراث دارانی قدرشناس که پیرو راه بزرگان جاودانه مان باشند و در پی آنان...
حضور عزیزانی چون شما,که اینچنین جمع هایی را بسازید تا ما بهاری دیگر را تجربه کنیم.
تا : "برای عشق زبانی تازه پیدا کنیم و درد مشترک, زبان مشترکمان باشد..."
به امید رسیدن دقایق و لحظات زیبای دوردست...
"توشه را بردارید
باد باید شد و تا صحرا رفت
رود باید شد و تا دریا خواند
قاصد پاک سحر آمده است..."
بهاری باشید...