«گه‌گاه رویدادهایی پدید می‌آیند که پیامدشان هم‌گرایی چندین باور گوناگون در نقش‌های یگانه ‌است. با پدیدار شدن این یگانگی، نیروهای درونی آن باورها، به جلال یک دیگر می‌افزایند تا جایی که وجودشان به تابش درمی آید و نور جایگزین‌شان می شود. علیزاده و خلج سال‌هاست به پیشرفت ایده‌ها و روش بداهه‌نوازی کمک فراوان کرده و تاثیرگذاری زیادی نیز داشته‌اند. در این اثر آنها این هنر انتزاعی را به سطحی خودانگیخته رسانده‌اند. بهره شاخص این خودانگیختگی آزادی بیشتر در فضای موسیقی نوین ایران است که امکان برداشت تکه‌های لازم از چارچوب دستگاه‌های ردیف و پردازش آنها در نماها و فرم‌های نو را میدهد.»