پاییز شدهاست
و برگریزان درخت است و در این میانه برگی از درخت میافتد، اما همزمان
بادی سخت میوزد و برگ را به هوا میبرد، اما باز این برگ است که قصد فرود
آمدن دارد و بادی دیگر وی را به آنسوتر میبرد.
وقتی کارهای استاد مشکاتیان را می شنوم،دلم می گیرد و اشکم جاری که چرا اینقدر زود کوچ کردند،یعنی دنیا اینقدر براشون تنگ و تاریک بود که ما را تنها گذاشتند.....هرچند ایشون جاودانه هستند ولی نبود جسم خاکیشون غم انگیز است......نام و یادش پاینده باد.....
ياد و نام استاد مشکاتيان گرامي باد. در آستانه اولين سال کوچ زود هنگام استاد موسيقي ايران براي بازماندگان آن عزيز سفر کرده صبر و شکيبايي مسئلت مي نمائيم . روحش شاد يادش گرامي
استاد که رفت ولی اگه گوش داشته باشیم هنوز صدای سنتورش میاد که می گه : ما که رفتیم ولی حوستان به زنده ها باشه که از دست نرن
روحش شاد و فردوس جایگاه شان باشد
برای شادی روح استاد صلوات...
عالي

با تشكر فراوان از شما...