فکر نمی‌کنم هیچ‌وقت به‏نهایت آن اوج پرواز احساسی رسیده باشم. بعضی وقت‏ها به‏اوجی رسیده‏ام، ولی حس می‌کنم هنوز به‏آن اوج‏برتر نرسیده‏ام. بارها به‌ اوجی رسیده‏ام، ولی بالاتر از آن هم‏ هست.

دلم می‏خواهد به‏اوجی برسم که‏ از آن بالاتر نتوان رسید. هنوز به‏ آن اوج نرسیده‏ام. زیاد یادم نیست که موردی ‏را مثال بزنم. گاهی اوقات قبل‏ از شروع به‏خواندن به‏ آن اوج رسیده‏ام، اما یک چیزی، همه‏را به‏هم می‏زند. یک مساله‏یی همه چیز را خراب می کند.

در یک کنسرت این اتفاق افتاد. آن‏قدر این موج انسانی حاکم بود که قابل توصیف نیست. جای سوزن انداختن نبود. حتی پشت صحنه حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ نفر نشسته بودند. فقط روی صحنه برای ‏ما جا بود. وقتی موسیقی شروع‏شد ، یک معنویتی درسالن بود که‏ نگو! این‏قدر مردم دلشان را به‏ما داده بودند و احساس‌شان به‏ما نزدیک بود که‏ اصلا حد و حدود نداشت. گروه شروع کرد به‏نواختن. کار گروه با حس خوبی پیش می‏رفت.

من حس‏ کردم دارم پرواز می‏کنم. درآمد اول‏ را شروع کردم. ساز آمد جواب بدهد که‏ یک بچه شش‌ماهه گریه کرد! ما در ارتفاع مافوق تصور داشتیم پرواز می‏کردیم و آن بچه مارا زمین‏زد. مادرش فهمید چه‏اشتباهی کرده که‏ بچه‏اش را آورده است . البته حتماً او نتوانسته‏بود بچه‏اش را جایی بگذارد. اما دلش می‏خواست که در کنسرت حضور داشته باشد. وقتی این‏زن با حسرت و ناراحتی بیرون رفت، من شدیداً ناراحت شدم. دلم برایش سوخت! دیگر نتوانستم این حس‏را تا پایان برنامه داشته باشم‏ و هنوز که هنوز است فکر می‏کنم آن‏شب، اگر آن‏ بچه گریه نمی‏کرد، چه شب خوبی می‏شد!